การแต่งกายดั้งเดิม

ผ้าทอดั้งเดิมของอาเซียน งดงามจับตา


เครื่องแต่งกายแบบดั้งเดิมของมาเลเซียมีสีสันสดใสสวยงามและหลากหลาย ไม่ว่าจะเป็น การประดับศีรษะด้วยขนนกและเสื้อผ้าจากเปลือกไม้ของชนเผ่าต่างๆ ไปจนถึงผ้ายกทอด้วยเส้นทองสำหรับเชื้อพระวงศ์

ในอดีต ชนเผ่าดั้งเดิมในมาเลเซียจะปกคลุมร่างกายด้วยเปลือกไม้และประดับลูกปัด ในอาณาจักรโบราณ กษัตริย์และเชื้อพระวงศ์จะสวมเสื้อผ้าทอมือและผ้าบาติกมาเลย์ที่ปราณีต ต่อมาเมื่อการค้ากับต่างประเทศเฟื่องฟู เครื่องแต่งกายและผ้าชนิดต่างๆ เช่น ผ้าไหมของจีน ผ้าปูลิกัตหรือผ้าโสร่งของชาวอินเดีย และชุดอาบายะห์ของชาวอาหรับที่มีแขนเสื้อกว้างเริ่มเข้ามาในประเทศ

ปัจจุบัน ชุดดั้งเดิม เช่น ชุดเกอร์บายาของชาวมาเลย์ ชุดส่าหรีของชาวอินเดีย และชุดกี่เพ้าแบบจีน ยังพบเห็นได้ในมาเลเซีย

ชาวมาเลย์

ในช่วงก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 20 ผู้หญิงชาวมาเลย์ยังนุ่งเก็มบัน ซึ่งเป็นผ้าโสร่งสำหรับพันเหนืออกยามออกนอกบ้าน แต่เมื่อศาสนาอิสลามแพร่หลายมากขึ้น พวกเธอเริ่มหันมาสวมชุดบาจูกุหรง ซึ่งเรียบร้อยแต่สง่างามมากกว่าเดิม ชุดบาจูกุหรงคือชุดสตรีหลวมที่มีความยาวแค่เข่า มีจีบด้านข้าง มักสวมทับกระโปรงยาว สามารถสวมกับเสื้อผ้าดั้งเดิมของชาวมาเลย์ เช่น ผ้ายกหรือผ้าบาติก บาจูกุหรงมักจะสวมร่วมกับผ้าคลุมผม ผ้าคลุมศีรษะหรือผ้าคลุมไหล่

ชุดดั้งเดิมของชายชาวมาเลย์เรียกว่าชุดบาจูมลายู หรือชุดมลายู เป็นเสื้อคลุมหลวมๆ สำหรับสวมทับกางเกง ประดับด้วยผ้าซัมปินหรือโสร่งสั้นที่ใช้พันรอบสะโพก

ชาวจีน

ชุดกี่เพ้าแบบดั้งเดิมของจีนสง่างามและสวมใส่สบาย และยังคงเป็นแฟชั่นร่วมสมัยที่ได้รับความนิยมในหมู่สตรี โดยทั่วไปแล้ว ชุดกี่เพ้าจะมีคอสูง กระดุมหรือกระดุมเชือกอยู่บริเวณไหล่ เอวเว้าเข้ารูป และผ่าด้านข้างทั้งสองด้าน มักตัดเย็บจากผ้าไหมที่มันเงา ผ้าซาตินปักลวดลาย หรือผ้าสวยงามชนิดอื่นๆ

ชาวอินเดีย

ชุดส่าหรีเป็นชุดแบบดั้งเดิมที่มีชื่อเสียงไปทั่วโลก ตัวชุดมักมีความกว้างประมาณ 5-6 หลา และสวมใส่กับกระโปรงชั้นในที่มีเฉดสีคล้ายคลึงกัน และโชลิหรือเสื้อตัวในที่มีสีเข้ากันหรือตัดกัน หญิงชาวอินเดียจะใช้ส่าหรีพันรอบลำตัวและพันทบขึ้นไปเหนือไหล่ด้านซ้าย ขอบด้านล่างของส่าหรีจะปักหรือพิมพ์เป็นลวดลายสวยงาม กระโปรงชั้นในจะสวมเหนือหรือต่ำกว่าสะดือ ทำหน้าที่เป็นผ้าสำหรับยึดส่าหรี ส่าหรีจึงเป็นชุดที่สวยงามเนื่องจากต้องใช้วัสดุ ผ้า และลวดลายต่างๆ จำนวนมากในการตัดเย็บ

นอกเหนือจากส่าหรีแล้ว เครื่องแต่งกายที่ได้รับความนิยมในหมู่ชาวอินเดียที่อาศัยอยู่ในภาคเหนือคือ ชุดซัลวาร์กามีสหรือชุดปัญจาบ ซึ่งเป็นเสื้อคลุมสำหรับสวมทับกางเกง ประดับด้วยผ้าคลุมผมที่เข้าชุดกัน

ชายชาวอินเดียในมาเลเซียจะสวมชุดเกอร์ตาเมื่อต้องออกงานที่เป็นทางการ ชุดเกอร์ตาเป็นเสื้อที่มีความยาวถึงเข่า มักตัดเย็บจากผ้าฝ้ายหรือผ้าลินิน

บ้าบ๋า ญ่าญ๋า

ชาวจีนที่อพยพเข้ามาในประเทศมาเลเซียและแต่งงานกับชาวมาเลเซียจะสวมชุดเกอร์บาย่าที่สวยงาม ซึ่งอาจเรียกได้ว่าเป็นเครื่องแต่งกายดั้งเดิมของชาวบ้าบ๋า ญ่าญ๋า

ชุดเกอร์บายาตัดเย็บด้วยมือ ใช้ผ้าที่มีความโปร่งบาง ผู้ตัดเย็บจะต้องมีความชำนาญด้านการตัดเย็บเป็นพิเศษ ลายปักละเอียดสวยงามมีคุณภาพเทียบเท่ากับผ้าลูกไม้ของชาวเวนิส สิ่งที่โดดเด่นที่สุดของชุดเกอร์บายาก็คือเทคนิคการลงฝีเข็มที่ละเอียดเรียกว่าเตบักลูบัง ซึ่งหมายถึงรอยปรุ ในการตัดชุด ผู้ตัดเย็บจะปักลวดลายดอกไม้ไปบนผ้า และตัดส่วนที่อยู่ด้านในทิ้งไป ชุดที่ปักอย่างถูกต้อง ลวดลายลูกไม้ละเอียดจะอยู่บนคอเสื้อ ข้อมือ ตะเข็บ และบริเวณชายเสื้อรูปสามเหลี่ยมด้านหน้า ซึ่งจะเป็นส่วนของชุดที่ห้อยลงมาคลุมสะโพก เรียกว่าลาปิก

ชาวโปรตุเกส-ยุโรป

ชาวโปรตุเกส-ยุโรปสื่บเชื้อสายมาจากชาวโปรตุเกสที่เข้ามาตั้งรกรากในประเทศมาเลเซียตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 ชุดดั้งเดิมของชาวโปรตุเกส-ยุโรปในมะลากาจึงได้รับอิทธิพลมาจากวัฒนธรรมของบรรพบุรุษ ผู้ชายจะสวมเสื้อคลุมและกางเกง พันเอวด้วยผ้าคาดเอว ส่วนผู้หญิงจะสวมกระโปรงคลุมด้านหน้าอีกหนึ่งชั้น ชุดของชาวโปรตุเกส-ยุโรปมักจะมีสีแดงหรือสีดำ

ชาวซาราวัก

เนื่องจากรัฐซาราวักเป็นรัฐที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของมาเลเซียและมีชนพื้นเมืองอาศัยอยู่หลายเผ่า ดังนั้น เสื้อผ้าของชนพื้นเมืองชาวซาราวัคจึงมีความหลากหลายและมีเอกลักษณ์ วัสดุทั่วไปที่ใช้ตัดเย็บเสื้อของชาวโอรังอูลูหรือชนเผ่าที่อาศัยอยู่ในแม่น้ำ ได้แก่ เส้นใยจากเปลือกไม้ ขนนก และลูกปัด โดยมีรูปแบบและลวดลายดั้งเดิมหลายแบบด้วยกัน เครื่องแต่งกายที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายของซาราวัก ได้แก่ ผ้าทอปัวกัมบูของเผ่าอิบัน ผ้ายกของชาวมาเลย์ซาราวัก เครื่องประดับทำจากลูกปัดสีสันสดใส และอัญมณีและเครื่องประดับศีรษะแบบดั้งเดิมของซาราวัก

ชาวซาบาห์

เช่นเดียวกับซาราวัก ซาบาห์เป็นรัฐที่มีชนพื้นเมืองอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก แต่ละชนเผ่าจะประดับชุด เครื่องประดับศีรษะ และเครื่องแต่งกายของตนด้วยลวดลาย สีสัน รูปร่างที่เป็นเอกลักษณ์แตกต่างกัน อย่างไรก็ตาม กลุ่มชนพื้นเมืองที่อาศัยอยู่ติดกันอาจมีเครื่องแต่งกายหรือเครื่องประดับที่คล้ายคลึงกัน หมวกและเครื่องประดับศีรษะที่สวยงาม เช่น หมวกฟางของผู้หญิงในเผ่าคาดาซานดูซุน ผ้าทอคลุมศีรษะของชาวบาจาว และเครื่องสวมศีรษะของชายชาวโลตุด จะมีจุดพับผ้าที่แสดงจำนวนภรรยาของชายแต่ละคน

ชาวโอรังอัสลี

แต่เดิม ชาวโอรังอัสลีคือชนเผ่าที่อาศัยอยู่ในป่าลึกของคาบสมุทรมลายู เครื่องแต่งกายของเผ่าโอรังอัสลีจะทำจากวัสดุธรรมชาติ เช่น เปลือกไม้ ยกตัวอย่างเช่น กระโปรงจากหญ้าหรือต้นเตรัป เครื่องประดับ ได้แก่ เครื่องสวมศีรษะจะทอเป็นลวดลายอ่อนช้อย ทำจากใบไม้